Proces sprężania w inżynierii lądowej rozumiany jest jako wprowadzenie do elementu wstępnego układu sił wewnętrznych, który przeciwdziała niebezpiecznemu układowi sił od obciążeń zewnętrznych powodujący odkształcenia i rysy. Prościej rzecz ujmując, dzięki wyeliminowaniu naprężeń rozciągających w żelbetowym przekroju, jesteśmy w stanie osiągnąć wyższą nośność bez zmiany geometrii elementu. Warunkiem koniecznym przeprowadzenia procesu sprężenia jest osiągnięcie odpowiednio wysokiej wartości wytrzymałości na ściskanie konstrukcji betonowej. Z m.in. tego też powodu jedynym zalecanym do tego typu zastosowań cementem był cement portlandzki, który charakteryzuje się bardzo dynamicznym przyrostem wytrzymałości na ściskanie w czasie. Rozwój w ostatniej dekadzie technologii produkcji cementu, a także chemii budowlanej umożliwił w tego typu zastosowaniach wykorzystanie cementów z nieklinkierowymi składnikami głównymi. Zastosowanie tych cementów pozwala nie tylko na produkcję betonów o tożsamych lub lepszych parametrach, jak w przypadku cementów z grupy CEM I, ale pozwala na znaczne zmniejszenie śladu węglowego konstrukcji betonowej.
Zgodnie Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 1 sierpnia 2019 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie, czytamy w § 164., że „Do wykonania betonu sprężonego w elementach obiektu inżynierskiego stosuje się CEM I.”. Zapis uniemożliwiał stosowanie cementów z innych grup niż cement portlandzki, co nie wpisuje się politykę zielonego ładu Unii Europejskiej. 24 czerwca 2022 r. zostało wydane nowe Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, w § 3. jest napisane „Jeżeli w przepisach rozporządzenia nie określono warunku lub określono go w sposób ogólny, drogę projektuje się, buduje, przebudowuje lub użytkuje zgodnie z zasadami wiedzy technicznej zawartej w szczególności:
1) we wzorcach i standardach rekomendowanych przez ministra właściwego do spraw transportu na podstawie przepisów o drogach publicznych;
2) w Polskich Normach.”.
Oraz § 105. „Drogowy obiekt inżynierski projektuje się w taki sposób, aby w przewidywanym okresie użytkowania była zapewniona trwałość elementów jego konstrukcji.”